Christina Wendt

De mensfiguren van Christina Wendt (1948) hebben een sterke aanwezigheid. De figuren betoveren je door hun houding. Ze laten zien dat een bepaalde houding vragen kan oproepen, antwoorden kan geven, en bewijzen dat alleen al de aanwezigheid van menselijke figuren, zij het naast elkaar of tegenover elkaar, een veelzijdige uitdrukkingskracht heeft. De beelden missen ieder kenmerk van de beschaving en zijn toch gecultiveerde en charismatische persoonlijkheden. Zoals driedimensionale momentopnames, zoals de monumentale karakterstudies van het dagelijkse, verwijzen ze ons op vriendelijke en arrogante wijze op de zwakheden en menselijkheid van het hier en nu. Ze communiceren met elkaar en met hun omgeving. Als kijker herkennen wij de spiegel die ons voorgehouden wordt en die ons tot zelfreflectie aanspoort.

Het artistieke verlangen van Christina Wendt wordt gevormd door haar intensieve belangstelling voor mensen, door levenservaring in veelvuldige vormen en door maatschappelijke verhoudingen.